مطالب و نوشته‌های اخیر | آرشیو

شعرهایی از میثم ریاحی در

شعرهایی از میثم ریاحی در "کتاب هفته خبر "

شعرهایی از میثم ریاحی را در شماره 171 (هفته چهارم مهر ماه 1396 ) کتاب هفته خبر ، مجله ای درباره ادبیات ، فرهنگ ، هنر ، جامعه و ... بخوانید . کتاب هفته خبر با صاحب امتیازی و مدیر مسئولی حسین واحدی پور و دبیری بخش ادبیات سید فرزام حسینی شنبه هر هفته منتشر می شود.

سه شعر از میثم ریاحی در مجله قلمیاران

سه شعر از میثم ریاحی در مجله قلمیاران

سه شعر از میثم ریاحی در بخش "کافه شعر" شماره شهریور ماه 1396 ماهنامه سراسری فرهنگی اجتماعی قلمیاران منتشر شده است .

شعری برای مقام شهید از میثم ریاحی 
در خبرگزاری ایسنا 
به مناسبت شهادت محسن حججی

شعری برای مقام شهید از میثم ریاحی در خبرگزاری ایسنا به مناسبت شهادت محسن حججی

مانندِ قَطعیتِ درخت
می میری   /   تا زنده بمانی برای من
تا چشمه ای بزرگ
در چشمه ای بزرگ
غرق باشد

نقدی بر شعر میثم ریاحی در
«کلمات بیش از آدمی رنج می‌برند»
آنتولوژی شعر شاعران معاصر

نقدی بر شعر میثم ریاحی در «کلمات بیش از آدمی رنج می‌برند» آنتولوژی شعر شاعران معاصر

هفت: بافتارهای منفرد؛ میثم ریاحی، آرش نصرت اللهی، شهرام پور رستم، کروب رضایی، حسین طوافی، مزدک پنجه‌ای، محسن موسوی میرکلایی، بهنام فرخی، موسی زنگنه، هوشنگ رئوف، حمید آل یوسف و احمد فریدمند. جذابیت‌های کلامی-لفظی، زبان فرمی، مضامین عاشقانه همراه با حس‌های نوستالژیک که گاه از زاویه عصیان به آن نگریسته شود در توصیف شعر این دسته از شاعران آمده است.

آثار میثم ریاحی | آرشیو

prev
next

شعری از میثم ریاحی در مجله نوشتا 25
29 اردیبهشت ماه 1394

 

" نوشتا "  / مجله بین المللی ادبیات / سال هفتم/  تیر تا آذر 1393   / شماره ی بیست و پنجم / شعری تازه از میثم ریاحی با نام  " شهید " .

 

" شهید"

مانندِ قَطعیتِ درخت

می میری      تا زنده بمانی برای من

تا چشمه ای بزرگ

     در چشمه ای بزرگ

                             غرق باشد

و اویم        در پهلوهای مُعلق تو      چون گونه های کوه         اوج بگیرد

و مژه های شکسته ام همچنان

به احترام چهره ی تو

که حاصل یک بوسه بزرگ از خداوند است

و افقی سرخ برای پروانه           بلند باشد

 

تو      نه برای خلوت دندان هایمان

نه برای آن هزار و یک دریا

فصلی خوب

برای بازی کودکانی

فصلی که به گل ها

برای شکفتن      امنیت می دهد

به ناودان ها        برای باران  

                                    میدان

و به سرنوشت کرم ابریشم

                                 معنا

 

تنها تو  اعتراف می کنم که از چشمان گُم پیدایم می کند

تنها تو وادارم می کند که بر این سطرهای سنگ بریزم

و پلی آهسته از گردن کلمات

                                به گیاهان بزنم

که میوه ی تن ات

شب اول تاریخ است

و دستانت         خشونتی نمناک

که خون قبیله ام را       آرام می کند و

پرندگان بیمار را

                     شفا می بخشد

 

مثل گل های قالی که سنگینی مرا تحمل می کنند

مرا به نام دردهای شیرین ات بپذیر و

پشت خوشه های گندم 

                             پناهم ده

                             تا راه باد

                                       آهسته از کتف های من         باز شود

                                       ای آبی افتاده از آسمان

                                                                     قرمز کم رنگ ....

دیدگاهتان را در مورد این مطلب بیان کنید :
نام و نام خانوادگی *
ایمیل
وب سایت
متن پیام *
  کد امنیتی
کد امنیتی *
 
دیدگاه کاربران:

دیدگاهی وجود ندارد